שם הפרויקט
-
עירתל אביב
-
יחידות101
-
יזמיםלוינשטיין
accessibility
Angsten, wrok, onopgeloste problemen – al dit accumuleert in ons lichaam, leeft erin, van tijd tot tijd waardoor hij zich voelde. Maar voor ons hebben mensen van de 21ste eeuw, die wedden op de ontwikkeling van intelligentie, de neiging om de stem van het lichaam te verwaarlozen. Onze redacteur Julia Tarasenko sprak over hoe het begon te begrijpen dat het belangrijk is om naar het lichaam te luisteren en ermee rekening te houden.
Ik ben een maand oud. Ik ben net ontslagen uit het ziekenhuis: er is daar niets genezen, hoewel het had moeten. Drie jaar: bril wordt gekocht (‘erfelijkheid, in grootvader’, moeder wordt geklaagd). Vijf jaar – een bord op de tanden. Tegen de tijd van de overgang naar een kliniek voor volwassenen, kan mijn ziekenhuiskaart worden vergeleken met een volume van Tolstoy, worden lang gespeelde SAR’s vervangen door gastritis. Nu ben ik 33, ik val uit elkaar, en het maakt me woedend.
Dergelijke somatische manifestaties bij kinderen zijn meestal het resultaat van wat er tussen ouders gebeurt (of wat er met haar moeder gebeurt als ze het kind alleen opvoedt). En ook – een onbewuste manier om volwassenen te manipuleren. Om dit te begrijpen, is geen psychologisch onderwijs nodig. Ik besluit nog steeds om het te krijgen-een poging om mezelf te begrijpen, terwijl ik op een veilige afstand blijft? Het maakt niet uit – het is belangrijk dat het niet helpt. Helemaal.
Geen begrip van waar de benen vandaan groeien, noch de goedkeuring van het feit dat ouders gewoon niet wisten hoe ze anders, noch persoonlijke therapie moesten. Trekkingen in denken en gedrag komen absoluut voor, maar de klemmen in het lichaam (ja, bij het instituut passeren we Lowen en andere “televisie en televisie”)).
Het scepsis voorkomt dat u in de praktijk lichaamsgerichte therapie probeert. Scepsis – en de gewoonte om uw lichaam als openbaar vervoer te behandelen. Laten we zeggen, als een taxi – deze metafoor die wordt gebruikt in de naam van de lezing van zijn laatste jaar in Moskou, een coach in empathische communicatie en lichamelijke belichaming Mark Walsh. In mijn geval lijkt het erg op de waarheid.
Mijn lichaam is niet eens een persoonlijke auto waarvoor u moet zorgen, zelfs een keer per jaar, tijdens de ondergaande inspectie. Het is een “een -time” transport waarvoor ik niet antwoord.
Ik wil paragraaf beginnen met de uitdrukking “als het lichaam kan spreken” en aanraken. Het lichaam spreekt elke dag tot me, ik hoor het gewoon niet. Niet eens zo – ik vertaal zijn berichten niet verkeerd. Geperste spieren – “geen verrassende, sedentaire levensstijl”, “kantoorstof” is niet bekend waar de allergie is van waar het maagdarmkanaal is “Dit is uit de adolescentie”. Dit accepteren
is veel eenvoudiger dan het feit dat het jaar na jaar in het lichaam een vaste angst, wijn, schaamte was. Ze zijn nu bij mij.
Ik heb geleerd verlegen te zijn van mijn dimensies, door een tiener, begon ik te buigen en bleef op het doel van 163 cm, zoals in de vijfde of zesde klas. Ik ben gewend om het lichaam als iets intelligents te beschouwen in relatie tot de hersenen – alle hoop is erop. Maar het helpt niet. Therapie helpt – beetje bij stap, stap voor stap. Stap één: Vertrouw op de medische tafel, vertrouw op de aanraking van een buitenstaander, zorgvuldig, met de uiteinden van de vingers van het “luisteren” lichaam. Het lichaam verstopt, zwijgt, “ademt niet”, verraadt zichzelf niet.
Stap twee: begin te vertrouwen en hoor jezelf. Bij het concentreren op bepaalde gebieden komen herinneringen: het lijkt willekeurig. “Ik begrijp het niet, en hier was het, maar ik herinnerde me de zaak: papa hing een horizontale bar, ik hing eraan en probeer nog een poging aan mezelf te doen, mezelf een beetje meer omhoog te trekken … ik moet het proberen -theraal is ik “zwak” “. Ik zeg hardop, en het lichaam “reageert”: de spieren zijn verminderd, handen zijn verminderd: ik hang nog steeds aan dezelfde horizontale balk. “Het lichaam bevestigt”, zegt de therapeut.
Het lichaam herinnert zich alles: de lunch gegeten door kracht (dit is het eeuwige “laat geen voedsel op een bord staan”!) en omhoog trekken vanwege een te luide stem “vast” de eeuwige knobbeltje in de keel, bleven onverteerde grieven in de buik, buitensporige taken staan niet toe hun ruggen recht te maken.
Het lijkt erop dat de knoop van deze Gordiev niet kan worden losgemaakt – behalve om te snijden. Begrijpen hoeveel tijd het nodig zal zijn om de bal af te wikkelen, ik wil alles spugen en in de huidige toestand blijven: pijnlijk, maar zo vertrouwd.
Ik wil, maar het werkt niet: het lichaam heeft al een “slokje” van lucht gemaakt, ademgedragen, klinken. Het wil niet teruggaan – in een doos met verwaarlozing en onoplettendheid.
En hiermee, wat je ook mag zeggen, je zult rekening moeten houden.
“Handen laten vallen”, “de ziel in de hielen is verdwenen”, “Stone on the Heart”, “benen buckled” … hoe vaak we dergelijke zinnen gebruiken om onze toestand te beschrijven, vertellen over onze emoties en ervaringen die we niet doen Weet hoe je moet bepalen en correct moet worden genoemd.
Emoties leven in ons lichaam, maar de ontwikkelde hersenen en bewustzijn die lichamelijke gevoeligheid voor de achtergrond duwen. De verwaarlozing van de lichamelijke manifestaties van onze ervaringen leidt tot negatieve gevolgen die zich manifesteren in somatische ziekten: problemen met het maagdarmkanaal (zweren, gastritis, cholecystitis), artritis, radiculitis, allergische reacties, astma, aandoeningen in het cardiovasculaire systeem.
Meestal consolideert het lichaam dergelijke ervaringen als wrok, angst, depressieve ervaringen, ontevredenheid en ongenoegen door het leven. De wortels van het probleem moeten in de regel in de kindertijd worden gezocht. Het kind mocht bijvoorbeeld niet huilen – op volwassen leeftijd werd hij vergezeld door een brok in de keel, bronchiale astma, allergische reacties geassocieerd met ademhaling. Zijn ouders probeerden het kind zoveel mogelijk te ontwikkelen en gaven hem aan verschillende secties – zonder de lading op zijn schouders aan te pakken, kan het kind beginnen te buigen, wat in de toekomst leidt tot problemen met de wervelkolom.
Ziek, het lichaam lijkt het bewustzijn de aandacht op zichzelf te laten trekken, schreeuwt om hulp en kan vaak worden gehoord.
Het belangrijkste voor een psycholoog die werkt met lichamelijke manifestaties van emoties en ervaringen is om de cliënt te helpen een sterke en eenvoudige relatie tussen het lichaam en het bewustzijn te vestigen. Hiervoor worden speciale technieken en technieken gebruikt gericht op lichamelijke ontspanning, de uitdrukking van “bevroren” in het lichaam van emoties. Het is belangrijk om de cliënt te leren de ervaringen uit te drukken, te bellen en te realiseren.
Het lichaam is in de regel heel soepel: “begrijpend” dat ze het horen, begint het echt behoorlijk actief te “spreken” en snel te veranderen.